“Silvia doet dit zo treffend en herkenbaar dat het lijkt alsof ik over mijn eigen moeder lees…” – André Brouwer, Jacofsstaf

Over je eetverslaving heenstappen – We krijgen op de redactie nogal wat boeken ter recensie aangeboden. Maar zoals de vorige hoofdredacteur al zei: ‘Schrijvers kunnen pelgrims worden, andersom is een stuk lastiger’.

De boek trok mijn aandacht doordat de auteur net als ik enig kind van een depressieve moeder is.

Door de ziekte van haar moeder ontwikkelde auteur Silvia Rikmanspoel Silvia Rikmanspoel boulimia nervosa: ‘een stille vriend die me van mijn veertiende tot mijn veertigste vergezelde’. Als ze rond haar veertigste de eerste stappen zet om van haar eetstoornis af te komen, krijgt ze het boek Ik ga op reis en laat achter van Simone Awhina cadeau. Het laat haar niet meer los en ze besluit ook de Camino Francés te lopen.

Tot dan toe heeft ze uit schaamte nooit iemand over haar boulimia verteld, zelfs haar eigen kinderen niet. Door de camino wil ze letterlijk over haar angst heenstappen en zich bevrijden van het oordeel van anderen. Wanneer ze een pelgrim ontmoet ‘bij wie het goed voelt’ durft ze voor het eerst haar verhaal te vertellen. Tot haar verbazing heeft deze pelgrim geen oordeel klaar.

In hoofdstukken die steeds Wandeldag 1, 2 et cetera heten beschrijft ze beeldend de etappes, het landschap, de ontmoetingen met andere pelgrims, hun levensverhalen, maar ook hoe ze zichzelf voelt. Ze beschrijft hoe ze zich stoort aan andere pelgrims om te concluderen dat ze zich vooral aan zichzelf ergert. Soms is het hilarisch om te lezen hoe ze een andere pelgrim probeert te ontlopen wat uiteraard niet lukt.

In intermezzo’s met titels als Mijn lijf en Life goes on gaat ze terug naar haar jeugd en vertelt ze openhartig wat de depressie van haar moeder voor haar als kind betekende. Silvia doet dit zo treffend en herkenbaar dat het lijkt alsof ik over mijn eigen moeder lees.

Als Silvia na haar camino weer thuis is, blijkt ze veranderd te zijn. Ze zit op een ander pad dan de rest van het gezin. Uiteindelijk bespreken ze of, en zo ja hoe, ze met elkaar verder willen.

Er heeft een redacteur naar de tekst gekeken, dochter en communicatieprofessional Sanne heeft de vormgeving verzorgd. Het is te merken, zelden hebben we een zo verzorgde uitgave in eigen beheer gezien, nog geen drukfout te bekennen.

Je moet echt zoeken om iets kritisch over dit boek te zeggen. Misschien had de redacteur nog iets scherper kunnen zijn. Als je voor de derde keer leest ‘dat de adrenaline door mijn lijf giert’, is de kracht er wel af. Soms is er wat veel uitleg. Als lezer wil je ook weleens zelf ergens achter komen. Misschien iets meer vaart. Ik hoef niet de consumptie van elke banaan of mueslireep mee te maken. Maar dat is een oordeel van iemand die nog nooit een eetstoornis heeft gehad.

Mijn eindoordeel: Silvia is een pelgrim, maar zeker ook een schrijver.

André Brouwer

Deze recensie is gepubliceerd in de Jacobsstaf (september 2018, nummer 119) van de het Nederlands Genootschap Van Sint Jacob.

BRON: Jacobsstaf