Lezing Leontienhuis

‘Het Leontienhuis is een inloophuis voor mensen met een eetstoornis én hun naasten. Het Leontienhuis wil mensen met een eetstoornis motiveren, coachen en begeleiden in de strijd tegen de eetstoornis.’

De lezing voor lotgenoten

Op 27 september was het zover. Die ochtend zijn Sanne en ik in alle vroegte vertrokken richting Zevenhuizen om aan lotgenoten en vrijwilligers van het Leontienhuis mijn verhaal te vertellen.

Na een redelijk drukke ochtendspits kwamen we een half uur voor aanvang aan bij de prachtig gerenoveerde boerderij. De ontvangst was hartelijk en we voelden ons meteen welkom. Na een heerlijke kop koffie, die na zo’n lange rit extra lekker smaakt, werden we naar de gezellige en vooral huiselijk ingerichte ‘gespreksruimte’ gebracht. De stoelen en tafels waren in een kring opgesteld, hetgeen meteen een fijne en informele sfeer gaf. Nadat we een aantal spullen van de Camino, waaronder mijn rugtas, notitieboekjes en uiteraard mijn wandelschoenen hadden geïnstalleerd, nam ik plaats op mijn ‘praatstoel’. Klaar om te beginnen.

Rond 10 uur kwamen de mensen binnen en nadat ik Sanne en mijzelf aan de toehoorders voor had gesteld, ging ik van start. In het begin best spannend, maar met de woorden: ‘Ik ben meer schrijver dan verteller. Dit is de eerste keer dat ik mijn verhaal voor een groep vertel en afhankelijk van hoe dit vandaag afloopt’, grapte ik, ‘misschien wel de laatste keer’, was het ijs gebroken.

Mijn levensverhaal
Het vertellen van mijn levensverhaal vanaf mijn geboorte, het ontstaan van de eetstoornis, leven met een eetstoornis, het herstel en het lopen van de Camino, riep zichtbaar herkenning en gevoelens op onder de aanwezigen. Tussendoor las ik fragmenten uit mijn boek voor om daarmee de ervaringen die ik puur vanuit mijn gevoel beschreven had, te delen met de aanwezigen. Het was mooi dat de meesten zich vrij voelden gehoor te geven aan mijn ‘oproep’ om tussendoor vragen aan Sanne en mij te stellen om op die manier ook vooral het gesprek over eetstoornissen te openen en ervaringen met elkaar te delen. Aan het eind van deze inspirerende ochtend, hebben we met elkaar aan de lange keukentafel genoten van een heerlijke lunch.

De reacties na afloop waren: ‘bedankt voor het delen van je verhaal, ik vind veel herkenning in mijn eigen stuk, ik kan er iets mee, jij laat zien dat je je uit een achterstandspositie kunt vechten en een stralende vrouw bent geworden, mooi dat je dit voor ons hebt willen doen.’

Met trots kijken Sanne en ik terug op een leerzame ochtend bij dit geweldige inloophuis in Zevenhuizen. Een prachtige en liefdevolle omgeving waar vrijwilligers zich met passie en liefde inzetten om mensen met een eetstoornis te motiveren, coachen en te begeleiden op hun pad.

Om dit moment te vieren hebben Sanne en ik, voordat we weer richting Twente togen, op een terras in de stralende zon en met een ervaring rijker genoten van een heerlijke cappuccino met gebak.