Tubantia - Silvia Rikmanspoel

*Silvia Rikmanspoel schreef een boek over haar belevenissen en vertelt er nu ook over in bijeenkomsten, zoals morgen in Hengelo. © Robin Hilberink

Silvia uit Manderveen wil kinderen van ouders met psychische problemen bereiken: 'Praat'

MANDERVEEN - Een arm om je schouders, gehoord en gezien willen worden, maar eigenlijk ook liever niet. Daardoor zijn kinderen van ouders met psychische problemen vaak zo moeilijk bereikbaar, weet Silvia Rikmanspoel uit eigen ervaring. Haar boodschap is helder: “Praat."

Bij de wisseling van de seizoenen, als de bladeren vielen of het gras juist weer begon te groeien, dan zag Silvia haar moeder langzaam veranderen. Haar gezicht, de mond en de ogen. Er was een depressie op komst. "Daar heb je als kind kennelijk toch voelsprieten voor." Maar als klein meisje kon ze er verder niet zoveel mee. "Je past je aan. Doet je ding. 'Een kind speelt door en vergeet', zeggen ze. Maar ik geloof niet dat dat zo is."

 

Let wel: dit wordt geen zielig verhaal. Daar wil Silvia Rikmanspoel (47) niets van weten. Dit is een verhaal over kracht, jezelf vinden, je levenservaring delen en anderen helpen. "Het klinkt misschien vreemd, maar het heeft me uiteindelijk verrijkt als mens-zijn. Zonder dit alles had ik ook veel gemist. Was ik niet geworden wie ik nu ben."

 

Hoe oud ze was toen ze erachter kwam dat haar moeder ziek was, weet ze niet precies. Ze zal op de lagere school hebben gezeten. Als klein meisje al maakte Silvia Rikmanspoel mee hoe haar moeder zich soms verloor in een depressie. Soms korter, soms iets langer. Met huilbuien aan de keukentafel. "Dat bepaalde sfeer in het gezin enorm. Dan werd het er niet vrolijker op. Al waren er ook goede periodes", vertelt Silvia.

 

Ik besefte dat ik mijn verleden niet langer weg kon stoppen. Ik moest er iets mee doen

 

Enig kind

Zij was enig kind. Er over praten deed ze niet. Ook niet met haar vader. Het was dik veertig jaar geleden - een heel andere tijd. Over psychologische problemen werd niet gesproken, laat staat dat er oog was voor een kind. "Nee, ook op school praatte ik er niet over. Ik bouwde een muur om me heen. Dat voelde veilig. Maar ook wel uit schaamte. Ik deed ook altijd extra goed mijn best. Was perfectionistisch. Dat was mijn manier om er voor te zorgen dat mijn moeder niet weer ziek werd. De angst daarvoor was altijd op de achtergrond aanwezig.”

 

Het was soms eenzaam. Helemaal tijdens haar puberteit. "Dat is de tijd dat je jezelf gaat ontdekken. De grenzen opzoekt. Dat deed ik allemaal niet." In die jaren ontwikkelde ze een eetstoornis: boulimia nervosa. Die hield ze jaren en jaren helemaal voor zichzelf. Niemand die er van wist. Maar geleidelijk aan veranderde er iets. Zo rond haar 40ste besefte ze dat ze zo niet verder wilde. Ze begon te praten over haar verleden. Eerst met de huisarts, geleidelijk aan ook met mensen in haar omgeving. "Het was een enorme drempel. Maar ik besefte dat ik mijn verleden niet langer weg kon stoppen. Dat ik er iets mee moest doen. En dat ik het zelf moest doen."

 

Ik heb me verbaasd over hoeveel kracht er in mijn lichaam zat

 

Negatief

Het ging niet van vandaag op morgen. "Ik moest de muur steen voor steen afbreken." Dat ging aanvankelijk gepaard met veel boosheid. Vooral na het overlijden van haar moeder, die niet ouder dan 69 jaar werd. "Toen ben ik eerst vooral heel erg boos geweest. Pas later, als je het allemaal hebt doorleefd, komt het begrip. Dan besef je dat het voor haar uiteindelijk het allerergste is geweest."

 

Silvia had veel baat bij een cursus neurolinguïstisch programmeren (NLP). "Je leert anders naar jezelf kijken. Ik kwam erachter dat ik toch vrij negatief over mezelf dacht. Dat heb ik weten om te draaien. Ontdekte dat ik al die jaren toch ook heel erg sterk ben geweest." Wandelen deed de rest. "Dat biedt de rust en de ruimte, om met jezelf bezig te zijn."

 

Voettocht

Het mondde in 2014 uit in een voettocht naar Santiago de Compostela. Een geweldige ervaring. "De eenvoud van het lopen met niet meer dan een rugzak om. De confrontatie met jezelf. En merken dat je het kunt. Ik heb me verbaasd over hoeveel kracht er in mijn lichaam zat."

 

Toen ze na 35 dagen lopen het bedevaartsoord bereikte, had ze het gevoel dat het nog niet gold voor haar eigen eindbestemming. Ze besloot door te lopen naar Finisterre. Een beestachtige tocht. "Regen, bliksem, storm. Toen ik uiteindelijk in Finisterre in de herberg op bed lag, vroeg ik aan een vrouw hoe zij het allemaal had beleefd. Ze vertelde dat ze allemaal het laatste stuk met de bus hadden gedaan. Ik bleek de enige te zijn die de hele route had gelopen."

 

De terugkeer in Manderveen had een sterk ontnuchterend effect. "De reis had me enorm veranderd, maar hier was alles bij het oude gebleven. Daar moest ik iets mee." Ze besloot haar ervaringen in een boek te vatten. "Terwijl ik aan het schrijven was, begreep ik dat ik met het verkeerde boek bezig was." Haar leven met een moeder met psychische problemen hoorde ook bij het verhaal.

 

Vorig jaar verscheen Het oordeel voorbij, maar pas nadat haar dochter Sanne haar ervan had overtuigd dat het boek het verdiende om uitgegeven te worden en dat ze er anderen mee zou helpen. "Ik had nooit het idee om te gaan praten over alles wat er is gebeurd. En nou zette ik het allemaal in een boek." Een nummer van zangeres Emile Sandé deed de rest. "Alsof het voor mij was geschreven."

 

You've spent a lifetime stuck in silence,
Afraid you'll say something wrong
If no one ever hears it how we gonna
learn your song

 

De vele reacties die ze kreeg, maakten dat ze nog meer overtuigd is dat ze er goed aan heeft gedaan. "Er waren meerdere mensen die vertelden dat ze helemaal niet in de gaten hadden dat mijn moeder ziek was."

 

Het zijn kleine dingen die het verschil kunnen maken. Toch die arm om je schouder

 

Theater

Sindsdien deelt ze regelmatig haar ervaringen met anderen. Ze vertelt erover tijdens bijeenkomsten. Zoekt contact met andere KOPP-kinderen (Kinderen van Ouders met Psychische Problemen). Is met een theatergroep in gesprek om er een voorstelling voor scholen van te maken. En zat aan tafel met mensen van de zorginstellingen Mediant en Dimence.

 

"Wat ik hoorde, is dat er wel meer oog is voor de kinderen, maar dat die zo moeilijk bereikbaar zijn." Ze herkent dat wel. "Ik snapte niet dat ze niet begrepen wat het met mij deed als mijn moeder weer een depressie had. Dat ik graag een keer een arm om mijn schouder kreeg. Ik wilde er wel om vragen, maar tegelijkertijd hoopte ik dat het niet zou gebeuren. Dan zouden ze zien dat ik niet zo sterk was als ik me voordeed."

 

Ze hoopt op een kentering. Ziet daarin ook een rol voor vertrouwenspersonen op school. Want als er niets verandert, komen KOPP-kinderen later geheid zelf in de problemen. "Daarom is het zo belangrijk dat je ze op tijd bereikt. Het hoeft ook niet groot te zijn - het zijn kleine dingen die het verschil kunnen maken. Toch die arm om je schouder."

 

Voor KOPP-kinderen zelf heeft ze eigenlijk maar een advies: "Ga praten. Vind erkenning in ervaring van anderen. Jij bent niet de enige."

 

Silvia Rikmanspoel vertelt haar verhaal morgen tijdens de bijeenkomst 'Prikkels' in café De Cactus, aan de Pastoriestraat in Hengelo. Aanvang: 20.00 uur. Entree vrij. www.hetoordeelvoorbij.nl

Michel Hasselerharm 

BRON: Tubantia

Prikkels met auteur Silvia Rikmanspoel

Het Oordeel Voorbij omslag voorkant

Hengelo - Silvia Rikmanspoel, auteur van het boek 'Het Oordeel Voorbij', vertelt woensdag 27 februari haar ervaringsverhaal bij Prikkels in De Cactus en zal daarbij passages voorlezen uit haar boek dat in 2018 verscheen.

In 'Het Oordeel Voorbij' beschrijft Silvia haar verleden als KOPP Kind (Kinderen van Ouders met Psychiatrische problemen), hoe deze situatie haar heeft gevormd en van invloed is geweest op haar verdere leven. Om hiermee om te kunnen gaan, vond ze als tiener troost in eten en dit resulteerde in de eetstoornis boulimia nervosa. Tijdens deze avond vertelt Silvia hoe ze stap voor stap haar vereleden heeft verwerkt en hoe ze tijdens een pelgrimstocht van zo'n 900 kilometer naar Santiago de Compostella en Finistère haar levenservaringen een plek heeft gegeven. Met het delen van haar verhaal wil Silvia thema's als het KOPP Kind en eetstoornissen bespreekbaar maken. Aanvang 20.00 uur in Café de Cactus, Pastoriestraat 37. Toegang gratis; consumpties voor eigen rekening.

Silvia Rikmanspoel

Dit stuk is gepubliceerd in het Hengelo's Weekblad (19 februari 2019) ter aankondiging van de lezing bij Prikkels.

BRON: Hengelo's Weekblad

Silvia Rikmanspoel leest uit 'Het oordeel voorbij'. Uitgezonden op 30-10-2018 in Twente wordt wakker.
Twente FM logo
BRON: Twente FM

Nieuwsbrief Ultreia

Dit stuk is gepubliceerd in de nieuwsbrief (Ultreia Jaargang 2018, nummer 82) van de het Nederlands Genootschap Van Sint Jacob genaamd Ultreia. Lees alle Ultreia's terug in de mediatheek.

BRON: Ultreia

Afbeelding Dimence

Het Oordeel Voorbij

Over het leven als Kind van Ouders met Psychiatrische Problematiek (KOPP)

 

‘Vaak wordt gezegd dat een kind vergeet en verder speelt…., maar is dat wel zo? Met het beschrijven van mijn verhaal geef ik weer hoe het verleden als Kind van Ouders met Psychiatrische Problematiek (KOPP) bepalend is geweest voor mijn verdere leven en hoe het mij heeft gevormd.’

‘Ongeveer 10 jaar geleden ben ik me voor het eerst over mijn verleden als KOPP kind gaan uiten. Een verleden dat niet altijd gemakkelijk voor mij is geweest, want mijn moeder was vanaf mijn jongere jaren regelmatig depressief, ze werd regelmatig opgenomen en heeft uiteindelijk een eind aan haar leven gemaakt. Nadat ik de eerste stappen had gezet om het verleden te herbeleven en te verwerken, was het moment opeens daar dat ik het vele troosteten niet meer nodig had. Opeens was er een wil en weg om te stoppen met overeten. Maar hoe dan? Je kunt het wel willen, maar hoe stop je een verslaving die je altijd geholpen heeft?’

Silvia Rikmanspoel schreef over haar verleden met een depressieve moeder en hoe het haar gevormd heeft. Haar boek ‘Het Oordeel Voorbij’ is onlangs uitgekomen. Een ontroerend en tegelijkertijd sterkend verhaal dat voor velen herkenbaar zal zijn. Te bestellen via haar website.

BRON: Dimence

Foto Tubantia

* Silvia Rikmanspoel maakte, met haar dochter Sanne, een boek over haar leven, waarin ze te kampte met een eetstoornis. © Annina Romita

Manderveense Silvia schrijft eetstoornis

van zich af

MANDERVEEN - Silvia Rikmanspoel zoekt haar toevlucht in eten als reactie op een gespannen gezinssituatie. Boulimia nervosa is jarenlang haar ‘vriend en metgezel’. Tot de Manderveense besluit het roer om te gooien.

De stilte, spreken met lotgenoten, schrijven van reisverslagen en kennismaken met de kracht in haar lijf:  Silvia Rikmanspoel werd tijdens haar pelgrimsreis naar  het Spaanse Santiago de Compostela een andere vrouw. Haar enorme emotionele groei en al haar ervaringen bundelde ze in een boek, dat ze samen met haar dochter Sanne, die de opmaak deed, maakte. Ze wil hiermee het taboe op eetstoornissen doorbreken en lotgenoten inspireren op hun eigen pad.

 

Depressieve moeder

„Binnen ons gezin hebben we mooie maar ook mindere tijden gekend. Gedurende mijn jongere jaren was mijn moeder regelmatig depressief”, vertelt Rikmanspoel. „Ze zat vaak huilend aan de keukentafel. Het hele gezin draaide dan om haar, evenals de hulpverlening. Als ze denken dat een kind niets meekrijgt van de ziekte van een ouder en rustig doorspeelt, dan hebben ze het echt mis. Als kind krijg je alles mee en dat laat diepe sporen na. Liefde en geborgenheid heb ik gemist.”

 

Bekeken

Schaamte, eenzaamheid en onzekerheid: van kinds af aan moest de Manderveense met deze gevoelens zien om te gaan. Ze ervoer het als een loden last, want in die tijd keken mensen anders naar depressies: er werd niet over gesproken. Rikmanspoel voelde zich bekeken door plaatsgenoten.

 

Troost

In een dorp als Manderveen weet iedereen alles van elkaar. Ze dacht dat mensen haar raar zouden vinden vanwege haar moeders ziekte. Op haar 14de vond ze een uitvlucht in eten. Het gaf haar troost, een manier om met de situatie om te gaan en dit mondde uit in de eetstoornis boulimia nervosa.

Ik ben nooit boos geweest op de eetstoor­nis - op een gegeven moment hoorde die gewoon bij me

Silvia Rikmanspoel

Wat volgde, was schaamde voor deze eetverslaving. Haar ouders, familie, vriend en later man: niemand wist ervan. Het werd haar ‘vriend en metgezel’ in al die jaren. „Ik ben eigenlijk ook nooit boos geweest op de eetstoornis - op een gegeven moment hoorde die gewoon bij me. Wel ben ik vaak boos geweest op mijn moeder en op bijvoorbeeld de hulpverlening, die geen aandacht schonk aan mij als kind van een ouder met psychische problemen. Maar nu zie ik het anders: ze zat in een situatie waar ze zelf niets aan kon doen.”

 

Praten

Rond haar 40ste veranderde er iets. Rikmanspoel besefte dat ze zo niet verder wilde leven. „Ik begon meer en meer te praten over mijn gevoelens. Door over mijn verleden te praten, en dan nog niet eens over mijn eetverslaving, begon mijn verwerkingsproces en kwam er ruimte om dingen los te laten. Stapje voor stapje liet ik vervolgens mijn oude eetgewoonten los. Dat voelde als een overwinning op mijzelf. Van een terugslag was geen sprake. Ik wist dat ik de kracht had om deze eetstoornis te overwinnen.”

Sandra Dubbink-Bouwhuis 

BRON: Tubantia

Silvia Rikmanspoel en Sanne Rikmanspoel

Het Oordeel Voorbij: Een inspirerend boek met een persoonlijk verhaal

MANDERVEEN - Afgelopen zondag lanceerde Silvia Rikmanspoel haar eerste boek, getiteld 'Het Oordeel Voorbij'. Samen met dochter Sanne, met wie ze het boek in eigen beheer uitgeeft, presenteerde ze het eerste exemplaar aan een select gezelschap bij 't Oale Roadhoes in Tubbergen. “In het boek beschrijf ik mijn pelgrimstocht van zo'n negenhonderd kilometer naar Santiago de Compostella en Finistére. Tijdens mijn voettocht ga ik terug naar mijn kinderjaren en beschrijf ik de momenten die een onbezorgde jeugd in de weg stonden en mij mede hebben gevormd”, aldus de kersverse auteur. Met haar verhaal wil Silvia een bron van herkenning, steun, kracht en inspiratie zijn voor lotgenoten. Ze wil vooral een positieve boodschap overbrengen: “Al bereik ik een persoon, dan is mijn missie geslaagd.”

De datum waarop de boeklancering plaatsvond, 24 juni, heeft een speciale betekenis. Naast dat het Silvia's geboortedatum is, kreeg ze precies vijf jaar geleden voor haar verjaardag een boek over de bekende pelgrimstocht in Spanje, Camino de Frances, en onbewust was dat de eerste stap. “Ik werd geprikkeld door het verhaal, maar pas nadat ik de Vierdaagse van Nijmegen had gelopen werden de plannen concreter. Ik wilde deze bijzondere tocht zelf maken om ervaringen uit het verleden een plek te geven en mezelf beter te leren kennen.” Na voorbereidingen van een aantal maanden ging Silvia in april 2014 alleen op pad om de tocht van zo'n negenhonderd kilometer te lopen van Saint Jean Pied de Port naar Santiago de Compostella en Finistére.

Afsluiting periode van verwerking

In het boek beschrijft Silvia haar pelgrimage waarbij ze terug gaat naar haar jeugd, waarin ze opgroeide als kind van een ouder met psychiatrische problemen (KOPP Kind). “Om met de gezinssituatie om te kunnen gaan, vond ik als veertienjarige troost in eten en zo ontwikkelde ik de eetstoornis boulimia nervosa. In het boek beschrijf ik hoe ik deze metgezel jarenlang bij me heb gedragen en uiteindelijk zelf heb overwonnen.” Het uitbrengen van het boek met haar indringende verhaal is voor de auteur een mooie afsluiting van een periode van verwerking. “Geweldig trots zijn we op het eindresultaat; een prachtig boek dat door iedereen gelezen mag worden”, vertelt Sanne enthousiast. Met 'Het Oordeel Voorbij' hopen moeder en dochter de lezer te inspireren, openheid te creëren en voorbij het oordeel te gaan. Via www.hetoordeelvoorbij.nl is het boek verkrijgbaar en kunnen lezers eigen ervaringen delen en een reactie plaatsen.

BRON: Op en Rond de Essen