Een kras op mijn ziel | Vensterkrant

“Ik voel me alleen, waarom doet niemand iets om deze angst te stoppen! Maar praat niet met me, want dat kan ik niet. Dan ga ik huilen en zal ik alles ontkennen en doen alsof er niets is”. Mijn naam is Silvia Rikmanspoel, ik ben 48 jaar en opgegroeid bij een moeder die regelmatig depressief was. Het voor- en najaar waren de momenten waarop de ziekte regelmatig ons gezinsleven binnendrong. Als klein meisje zag ik vaak als eerste dat de ziekte weer in aantocht was. Ik zag het aan de vorm van haar ogen en haar mond. Dat maakte mij angstig voor dat wat mogelijk komen ging: het verdriet, de onmacht, de schaamte, de eenzaamheid, de opname en daarmee een gemis aan veiligheid. Ze zeggen wel eens dat kinderen snel vergeten en weer verder spelen, maar is dat zo? Of is het dat gebeurtenissen een plekje krijgen in ons onbewuste systeem en zodra de tijd er klaar voor is, naar boven komen om ze te doorvoelen en te verwerken? Als jong meisje schaamde ik mij voor de ziekte van mijn moeder en voor wat de mensen van ons gezin en van mij vonden. Gedurende mijn pubertijd ging ik me meer