“Al lopende vertelt de schrijfster over haar worstelingen in het leven en komt ze tot inzichten die ook jou kunnen helpen reflecteren op je leven.” – Tineke Kuipers, Weet Magazine

Silvia Rikmanspoel ontwikkelde rond haar 14e levensjaar de eetstoornis boulimia nervosa. Als laatste deel van haar herstel- en verwerkingsproces liep ze op 42-jarige leeftijd een pelgrimstocht naar Santiago de Compostella. Dit boek is een verslag van haar voetreis, de zoektocht naar haar innerlijke zelf en het openbaren van haar grote geheim: haar eetstoornis. De beschrijving van haar pelgrimservaringen wisselt ze af met het openhartige en ontroerende verhaal over haar jeugd waarin ze opgroeide met een depressieve moeder. Eenzaamheid, angst en onzekerheid speelden een grote rol. Duidelijk wordt hoe haar eetstoornis een manier vormde om hiermee om te gaan. Al lopende vertelt de schrijfster over haar worstelingen in het leven en komt ze tot inzichten die ook jou kunnen helpen reflecteren op je leven. Zo vraagt ze zich regelmatig af waarom ze alsmaar verder en sneller wil – waarom die  prestatiedrang? Kortom: een indrukwekkend, leerzaam en inspirerend verhaal verwerkt in een avontuurlijk jasje. Tevens een mooie manier om kennis te maken met het leven van een pelgrim. Deze recensie is gepubliceerd in het Weet Magazine van Stichting Weet – Vereniging rond eetstoornissen. Geschreven door Tineke Kuipers van Stichting Weet. BRON: Stichting Weet

Weglopen van boulimia | LEF Magazine

Silvia Rikmanspoel (47) ontwikkelde op haar 14e boulimia, waar ze tot haar 40e mee worstelde. Haar verleden en eetstoornis liet ze achter zich tijdens haar 800 kilometer lange wandeltocht naar Santiago de Compostella. ‘Nooit zou ik tegen iemand vertellen dat ik boulimia had. De ziekte was mijn vriend en ik had hem nodig. Bovendien was ik doodsbang dat ik naar een kliniek zou moeten en dat wilde ik mijn kinderen niet aandoen. Zij hoefden er, net als ik vroeger, geen getuigen van te zijn hoe hun moeder opgenomen werd. En buiten dat alles schaamde ik me gewoon kapot… Dit stuk is gepubliceerd in het LEF Magazine (Uitgave juni 2019, uitgave 03). BRON: LEF Magazine

“Het Oordeel Voorbij bevat thema’s en levenslessen die voor ieder herkenbaar zijn…” – Emile, Afkickkliniekwijzer

“De tijd was er klaar voor en ik moest ze het nu vertellen.” – In dit zeer persoonlijke boek maakt de 47-jarige Silvia Rikmanspoel uit Twente de bekende pelgrimstocht naar Santiago de Compostella. Ze had een moeilijke jeugd. Als kind groeide ze op met een depressieve moeder. Silvia ontwikkelde de eetstoornis en kampte met boulimia nervosa van haar veertiende tot haar veertigste jaar. Ze noemt de ziekte haar metgezel, die jarenlang met meereisde op haar levenspad. Na de 900km lange pelgrimstocht wist ze haar “stille vriend” voorgoed achter haar te laten. Tijdens haar voettocht blikt ze terug op haar verleden en kijkt ze – met positieve blik – vooruit. 17 mei. Wandeldag 17 “Ik heb me voorgenomen het vandaag het rustig aan te doen en niet verder dan Shahagún te gaan. Het centrum schijnt mooi te zijn. Al vrij snel nader ik het plaatsje en ik twijfel. Altijd weer die twijfel. Wat wil ik nu: blijf ik of ga ik verder?” Om met haar thuissituatie om te kunnen gaan, vond ze als tiener troost in eten en dit resulteerde in de verwoestende eetstoornis boulimia nervosa. Een ziekte die ze in stilte heeft meegedragen. Na jarenlang zwijgen en verstoppen is ze

Silvia uit Manderveen wil kinderen van ouders met psychische problemen bereiken: ‘Praat’ | Tubantia

MANDERVEEN – Een arm om je schouders, gehoord en gezien willen worden, maar eigenlijk ook liever niet. Daardoor zijn kinderen van ouders met psychische problemen vaak zo moeilijk bereikbaar, weet Silvia Rikmanspoel uit eigen ervaring. Haar boodschap is helder: “Praat.” Bij de wisseling van de seizoenen, als de bladeren vielen of het gras juist weer begon te groeien, dan zag Silvia haar moeder langzaam veranderen. Haar gezicht, de mond en de ogen. Er was een depressie op komst. “Daar heb je als kind kennelijk toch voelsprieten voor.” Maar als klein meisje kon ze er verder niet zoveel mee. “Je past je aan. Doet je ding. ‘Een kind speelt door en vergeet’, zeggen ze. Maar ik geloof niet dat dat zo is.” Let wel: dit wordt geen zielig verhaal. Daar wil Silvia Rikmanspoel (47) niets van weten. Dit is een verhaal over kracht, jezelf vinden, je levenservaring delen en anderen helpen. “Het klinkt misschien vreemd, maar het heeft me uiteindelijk verrijkt als mens-zijn. Zonder dit alles had ik ook veel gemist. Was ik niet geworden wie ik nu ben.” Hoe oud ze was toen ze erachter kwam dat haar moeder ziek was, weet ze niet precies. Ze zal op de lagere

Prikkels met auteur Silvia Rikmanspoel | Hengelo’s Weekblad

Hengelo – Silvia Rikmanspoel, auteur van het boek ‘Het Oordeel Voorbij’, vertelt woensdag 27 februari haar ervaringsverhaal bij Prikkels in De Cactus en zal daarbij passages voorlezen uit haar boek dat in 2018 verscheen. In ‘Het Oordeel Voorbij’ beschrijft Silvia haar verleden als KOPP Kind (Kinderen van Ouders met Psychiatrische problemen), hoe deze situatie haar heeft gevormd en van invloed is geweest op haar verdere leven. Om hiermee om te kunnen gaan, vond ze als tiener troost in eten en dit resulteerde in de eetstoornis boulimia nervosa. Tijdens deze avond vertelt Silvia hoe ze stap voor stap haar vereleden heeft verwerkt en hoe ze tijdens een pelgrimstocht van zo’n 900 kilometer naar Santiago de Compostella en Finistère haar levenservaringen een plek heeft gegeven. Met het delen van haar verhaal wil Silvia thema’s als het KOPP Kind en eetstoornissen bespreekbaar maken. Aanvang 20.00 uur in Café de Cactus, Pastoriestraat 37. Toegang gratis; consumpties voor eigen rekening. Dit stuk is gepubliceerd in het Hengelo’s Weekblad (19 februari 2019) ter aankondiging van de lezing bij Prikkels. BRON: Hengelo’s Weekblad

“Het persoonlijke verhaal van Silvia kan een steun en voorbeeld zijn voor anderen…” – Labyrint In Perspectief

Silvia schreef ‘Het oordeel voorbij’ vanuit een diepgevoelde missie om het taboe op eetstoornissen te helpen doorbreken. Zelf ontwikkelde Silvia de eetstoornis boulimia nervosa als overlevingsstrategie in haar jeugd in een gezin met een depressieve moeder. Zij schaamde zich voor haar moeder en was bang voor het oordeel van anderen over het gezin. Haar eetstoornis heeft ze lang geheim gehouden, zelfs in haar huwelijk.  In haar weg tot zichzelf, met volledige acceptatie van haar jeugdervaringen en eetstoornis, besloot ze in haar eentje de bekende pelgrimstocht naar Santiago de Compostella (Spanje) te gaan lopen. Die immers symbool staat voor je eigen levensweg. Met steun van man en kinderen begon ze goed voorbereid aan deze onderneming. Silvia neemt je mee op deze camino (Spaans voor lange weg), je volgt haar leven gedurende die weken en maakt kennis met andere wandelaars. Onderweg beschrijft ze haar verdrietige gedachtes, twijfels of ze niet terug zal vallen in de oude patronen, haar behoefte ergens bij te horen en zichzelf te blijven. het leren omgaan met de vrijheid die de tocht betekent en de onderlinge verbondenheid. Gaandeweg laat ze de weggestopte pijn uit haar jeugd toe en bouwt ze haar zelfvertrouwen op, neemt ze steeds meer persoonlijke beslissingen, leert

“Als lezer word je meegezogen in haar verhaal en kan je niet anders dan meevoelen…” – Fabienne, ANBN

In dit boek neemt de auteur je mee op haar pelgrimstocht naar Santiago de Compostella. Ze wilde deze tocht graag maken om bepaalde gebeurtenissen uit haar verleden een plaats te geven en zichzelf beter te leren kennen. Silvia groeide op als kind van een ouder met psychiatrische problemen (KOPP-kind) en dit had een grote impact op haar leven. Om hiermee te kunnen omgaan, ontwikkelde ze op haar veertiende boulimia nervosa. Nooit sprak ze er met iemand over, ook niet met haar man en kinderen. De schaamte die ze voelde, was te groot, en ze was bang dat anderen haar zouden veroordelen. Pas rond haar veertigste voelde ze zich klaar om de eerste stappen richting herstel te zetten. Dit betekende natuurlijk dat ze, weliswaar met een bang hart, haar man en kinderen moest inlichten over haar eetstoornis. Gelukkig kon ze op hen blijven steunen en stonden ze achter haar plannen om een pelgrimstocht te ondernemen. Ze beschrijft van dag tot dag het parcours dat ze aflegt, de contacten met andere pelgrims en de reden waarom zij de tocht ondernemen. Het delen van verhalen lijkt op ieder van hen een helende werking te hebben. Maar eveneens staat ze stil bij de moeilijkheden

Ervaringsverhaal de Koningshoek

De Koningshoek is een plek waar de praktijken van Anita Korte (Natuurkracht – Praktijk voor klassieke homeopathie), Ans van der Fels (Studio36, Praktijk voor Natuurzuivere Schoonheid) en Ewald Hams (Osteopathie) gevestigd zijn. Anita en Ans hadden mij gevraagd mijn verhaal te delen in de Koningshoek, omdat het raakvlakken heeft met de visies van hun praktijken. Enkele weken later was het zover: mijn tweede lezing naar aanleiding van het boek. Er hadden zich maar liefst achttien mensen, waarvan voornamelijk cliënten van de Koningshoek, opgegeven en rond 19.30 uur stroomde iedereen binnen. Waarna men plaats nam aan de grote tafel in de ontvangstruimte, waar de heerlijke kruidenthee van Anita en de raw food hapjes van Emilija Tornij klaarstonden. Op een andere tafel hadden we een aantal spullen van de Camino, waaronder mijn rugtas, notitieboekjes en mijn wandelschoenen uitgestald zodat geïnteresseerden er in de pauze een blik op konden werpen. Nadat ik mijzelf had voorgesteld, begon ik met het vertellen van mijn levensverhaal vanaf mijn geboorte, het ontstaan van de eetstoornis, leven met een eetstoornis, het herstel en het lopen van de Camino. Tussendoor las ik fragmenten uit mijn boek voor om daarmee de ervaringen die ik puur vanuit mijn gevoel beschreven had, te delen met

“Het laat zien waarom ze deze tocht moest maken, hoe eenzaam en verdrietig haar jeugd was en hoe heilzaam de Camino voor haar is…” – Merel van den Meerendonk, MIND Ybsilon

In 2014 besluit Silvia Rikmanspoel de Camino, de pelgrimstocht naar Santiago de Compostella, te bewandelen. Na jarenlang te hebben geworsteld met een eetstoornis, wil ze tijdens deze reis afrekenen met haar verleden. Rikmanspoel groeit op met een moeder die aan zware depressies lijdt. Een normale band is er niet. Sterker nog, ze moet regelmatig de ouderrol op zich nemen. Ze ontwikkelt gaandeweg boulimia nervosa. Haar pelgrimage is een lakmoesproef: kan ze leven zonder boulimia? De camino is een manier om te verwerken. Ze overwint haar schaamte om te vertellen over haar ziekte en de omstandigheden waarin deze ontstond. Ze leert wie ze is en hoe ze zich verhoudt tot anderen. En ze ervaart dat de mensen op haar pad ook een rugzak met ervaringen meedragen. Rikmanspoel neemt de lezer tijdens de wandelingen mee in de terugblik op haar leven. Het boek is daardoor niet alleen een verslag van haar pelgrimage. Het laat ook zien waarom ze deze tocht moest maken, hoe eenzaam en verdrietig haar jeugd was en hoe heilzaam de Camino voor haar is. Merel van den Meerendonk Deze recensie is gepubliceerd in het YN-magazine (YN 4-2018) van MIND Ypsilon. BRON: Ybsilon